14292443_1198717343535330_3950838040014614083_n

„Czy wierzysz?”

W każdym kolejnym kroku…

(na zdjęciu: renowacja ikony Krzyża z San Damiano w kaplicy Klasztoru oo. franciszkanów przy ul. Kreciej w Łodzi)

Wpis na FB:

Zgodnie z tradycją wschodniego chrześcijaństwa ikona należy do rzeczywistości sakramentalnych. Według słów Paula Evdokimova nie jest ona jednak dodatkowym sakramentem, lecz szczególną przestrzenią, „miejscem” spotkania Boga i człowieka.

Ikona powstaje na fundamencie Wcielenia (gdyby nie człowieczeństwo Chrystusa, nie można by tworzyć Jego wizerunków), w sposób malarski wyraża dogmaty wiary, służy modlitwie i liturgii Kościoła. Jest rzeczywistością związaną szczególnie z działaniem Ducha Świętego, pod którego natchnieniem tworzą ikonografowie.
Dla Evdokimova ikona jest sakramentem Bożej Obecności, „przestrzenią”, z której Obecność promieniuje na człowieka i cały świat. Nie jest to jednak obecność eucharystyczna, bo choć w ikonie wierny może zobaczyć i kontemplować Oblicze Chrystusa, to całkowita przemiana na podobieństwo Mistrza może dokonywać się tylko dzięki eucharystii.
Jednak ikona pozostaje przestrzenią szczególną – nie będąc samym spotkaniem, otwiera do tego spotkania drogę. Zaprasza i prowadzi, nie dając jednak nic gotowego, na czym można by się oprzeć. Będąc tylko dotykalną materią i widzialnym dla oczu wizerunkiem – nie daje pociechy zmysłom, stale stawiając to samo pytanie: „Czy wierzysz?”.
Ikona to zaledwie deska z okruchami farby i złota, ale w tej drodze do której zaprasza spotkanie jest prawdziwe – w każdym kolejnym kontemplowanym znaku, w każdym kolejnym kroku.